İstanbul yolculuğu yorgunlukla sonlanırken gözlerini zorlukla araladı Nehir. Uçağın tekerleklerinden çıkan ses on dakikalık uykusuna da sabote etmişti. Bebeklerle yolculuğun bu kadar zorlu olacağını tahmin etmemişti. İki kişi gittikleri ülkeden dört kişi dönmüşler ama iki bebeğe üç kişi bakamamışlardı.
Gözlerini tamamen açtığında yorgun görünen kocasını gördü. Kendi kemerini ve onunkini başlamış iki yanında olan pusetleri hafifçe sallıyordu.
"Biraz olsun dinlenebildin mi ?"
"Eve kadar idare edebilirim "dedi genç kadın. Yerinde biraz doğrulup uçağın tamamen durmasını bekledi.
"Sonun da döndüğümüze inanamıyorum . İstanbul'u o kadar özledim ki " Sesinde ki özlemle iç çekti. Bu şehri özlemişti. Kayıplarına ve hüzünlerine rağmen hem de .
" İstanbul'u bilmem amam ben seni fena halde özledim
