Toprak Gibi sessiz olduğum an bil ki ;
Şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım...
Hz. Mevlana..
Oysa bulut uyanacağına inanmıştı. Uyanacak yine abi diye boynuna atlayacaktı. Ondan hesap soracaktı .
Şimdi elleriyle çıkarttığı ceset torbasından , kefene saracaktı kardeşini.
******
Genç adam bir adım attı. Arabanın kapısını açıp bindi. Sessizlik ölüm gibiydi aralarında. İlk konuşan ölecekmiş gibi ...
Emir başını yaslayıp gözlerini kapadı.
"İdilnaz ölmedi ! Annelerimiz aynı kişi " Sürekli beyninde dönen cümleler , kulaklarının uğuldamasına sebep oluyordu.
Midesinde başlayan boğazına kadar çıkan kocaman bir yumru hareket etmesini engelliyordu. Sahi ne zamandır nefes almıyordu ? Elleri titremeye başladığında yumruk haline getirdi.
Burnundan aldığı nefesler ciğerlerine ulaşamıyordu bile.
"
