Otağ
Hekimle görüşmenin bittiği ertesi günün sabahı, rüzgar daha bir soğuk esiyordu artık. Sanki sonbaharın gelişinin habercisi veya içleri soğutan nefesi gibiydi.
Akar ise her zamanki gibi Hülagü Han'dan evvel uyanmış yatakta oturur bir şekilde başı öne eğik vaziyette pozisyon almıştı. İçi bulanıyordu... Ve bunun her sabah tekrarlanması kendisi için artık rutin denilebilecek bir iş haline gelmişti. Yine de bu durumuna şükrediyordu. İçi bulansa bile kusmuyordu sonuçta.
İlerleyen birkaç dakikalık süre içerisinde yatakta bir kıpırtı daha hissetti Akar. "Er'im" dediği kişi de uyanmış, yüzüne şefkatli bir gülümseme kondurmuştu. Daha sonra Han da yattığı yerden kalkıp doğrulurken alışkanlık haline getirdiği gibi ilk başta, bir elini Akar'ın saçları arasına götürüp eğlenir bir şekilde oynadı,
