Gözlerini, ağrıyan ve saçına takılan tokaların kafa derisine batma hissi ile açan Yasemin, başının daha önce hiç bu kadar ağrıdığı bir güne uyandığını hatırlamıyordu. Aslına bakarsa güneş henüz alaca karanlığını yayıyordu. İstanbul, aydınlanmamıştı ve çoğu insanın kesinlikle şu anda uyuduğundan emindi. Bulunduğu odanın içi hala karanlıktı. Gözlerini açtığında görüş alanında beliren tavan ile derin bir nefes verdi. Elini oldukça halsiz bir şekilde alnına götürerek birkaç saniye tavana baktı ve
“Lütfen bir kâbus olsun” diye mırıldandı. Çünkü öyle olmasını istiyordu. Şu anda halasının hatta doğup büyümüş olduğu malikanenin kendisine bir dünya oluşturmuş olduğu odasında huzurla uyuduğu yatağında uyanmış olmayı diliyordu. Fakat, oldukça otantik olarak tasarlanmış tavan ona hiç tanıdık gelmiyo
