"Aman tanrım! Derin, Hazel!" Sınıfta sesimin yüksek çıkması ile çoğu öğrenci bana baksa da umursamadım, öğretmen de kaşlarını çatmış bana bakıyordu. Heyecanın verdiği neşe mutluluk ve bir sürü şeyle sıramdan hızla kalkıp yanlarına koştum. İkisine de sımsıkı sarıldım.
"Of sizi çok özledim."
"Valla bende özledim de saçımı bozmasan daha iyi olur tatlışım." Dedi Hazel.
"Senin şu hallerini bile özledim manyak!" Dedim gülerek. Öğretmen konuşmamızı bölerek
"Hadi tamam sonra sevinirsiniz yerlerinize geçin." Dediğinde sınıfa tek boş yer Poyraz ve Yamaç'ın yanıydı. Yamaç'ı okulda nedense bugün görememiştim. Sırasına oturmalarına muhtemelen kızacaktı ama onu durdurabileceğimi düşünüyordum. Dün olanlardan sonra mı? Yaniii sanırım belki, ah kimi kandırıyorum, ben kimdim ki onu durdurabileceğim? Her
