Kaan da bunu fırsat bilip sorular sormaya başladı:
“Abi, senin karizmana hangi kız ‘yok’ der ki?”
Kara, masadaki diğer adamlarına:
“Lan oğlum, yıllarca yanımdasınız. Şu dünkü bebe kadar beni tanıyamadınız. İki dakikada nasıl da çözdü beni!”
Kaan: “Abi, sen kaç yıldır bu işlerin içindesin?”
Kara:
“Beni Hakkı abim, annem babam ölünce yanına aldı. Benim kimsem yok, biliyon mu abi? Kardeş, ana baba yok bende. Ben daha bir yaşındayken babam anam… Evimiz yanıyor, yangında ölüyorlar. Beni amcam alıyor yanına. Yengem de firavun gibi. Sokaklarda geziyordum, akşamları bir eve gidiyordum. Amcam korkak, yengem firavun. Sevmedi beni. Amcam işe gittiğinde sokağa yollardı beni, kışın donardım sokaklarda, hiç acımazdı. Amcanın gelmesine yakın ‘eve gel’ derdi. En sonunda da bir gün ‘artık eve gelme’
