Armina üç gündür kaldığı hastane odasına Aren'i almıyordu. Onunla konuşmadan önce emin olmak istediği bir konu vardı. Onu sevindirecek, gözlerine neşeyle bakacak bir sebep vermek istiyordu. Aren, eskisi gibi değildi. Sürekli tetikte, panik ve ruhsuz bir şekilde dolanıp duruyordu. Çok zayıflamıştı. Armina onun da kendisiyle birlikte acı çektiğini görüyor, ona bu acıyı yaşattığı için kendini suçlu hissetmekten alıkoyamıyordu. Kendince hesaplamalar yapmış, eğer düşündüğü şey doğru çıkmazsa onun hayatından çıkmaya karar vermişti. Aren, o yokken çok daha iyi olacaktı. Onu gördüğü her seferinde verdiği zararı daha iyi kavrıyordu. Mutsuzdu. Mutlu olmasını istiyordu. Ailesiyle arasını düzeltmesini istiyordu. Onun yüzünden konuşmadıklarının farkındaydı. Hastanede yattığı süre boyunca bir kez bile z
