Hiç bitmeyen çikolatam olsun isterdim küçükken. Hatta sevdiğim bütün yiyeceklerin hiç bitmemesini isterdim ham yaptığım yerin tekrar geri gelmesini. Ne güzel olurdu.
Bu duyguyu hissedince Fark ettim ki ilk kez yaşadığım bir günün hiç bitmesini hatta yaşadıkça çoğalmasını istedim. Dünü tekrar tekrar yaşamak isterdim. Çıktığım yokuşu azimle aldığım yolu ve saydırdığım dilekleri hatırlayınca gülüşüm biraz daha canlandı. Özgürce attığım her adımı tadını çıkarışımı, Toprak'ın alayla attığı lafların tatlılığını. Faytoncu Süreyya'yı.
Ne demişti; Yağmur olsan binlerce damla arasında tutardım seni. Çünkü; korkarım Toprak aldığını vermiyor geri.
Ben aşkımı bulunca öyle yapacaktım. Binlerin arasından seçecek ve onu kimselere bırakmayacaktım. Gerekirse bunun için savaşır süpürgeli cadı olurdum. Not
