Kendimde değildim. Ara ara ince bir ses duyuyordu kulaklarım. Güzel bir şarkı mırıldanıyordu ses. Yumuşak parmaklar yanağımı okşuyordu. Ve acı dolu bir inleme geliyordu ardından. Kulağıma gelen sesteki acıyı her yerimde hissediyordum. Şarkı söyleyen sesin arasında bana hissettirdiği acı çok fazlaydı. Sonra bilincim biraz daha açıldı. Acı içinde inleyenin kendim olduğunu anladım. Gözlerimi sımsıkı yumdum. Hissetmek istemiyordum. Daha fazla bu acıyı yaşamak istemiyordum. Keşke bir yerim kanasaydı. Keşke bedensel bir acı yaşıyor olsaydım. Onun bir gün iyileşeceğini bilirdim. Ama bu geçmiyordu. Her yıl aynı işkence durmadan devam ediyordu.
Midem çalkalanmaya başladığında öğürdüm. Şarkı kesilip yumuşak parmaklar yüzümden çekilirken koltuk altımdan kavranılarak bedenim doğrultuldu. Tekrar öğür
