“İyi değilim evet. Ama iyi olmak istiyorum.”
Arabanın kapısı açılmış, ön koltuğa oturtulmuştum. Gözlerimi kapatmıştım ama uyumuyordum. Sanki her an başıma bir şey gelecekmiş gibi bir his vardı içimde. Ve ben o hissi susturamıyordum. Zaten nasıl susturabilirdim ki? Dakikalar öncesine kadar bir manyağın elindeydim ve o manyak beni öldüresiye dövmüştü. Bununla da kalmayıp, gerçekliğine inanamayacağım şeyler anlatıp kafamı bulandırmaya çalışmıştı. Etkili de olmuştu. Doğru düzgün bilmediğim geçmişimi düşünmekten kendimi yiyip bitirecektim.
Oturduğum koltukta iyice küçülüp, dizlerimi karnıma çektim. Eminim Kerem bir anlığına da olsa dönüp bakmıştı. Belki şaşırmıştı belki üzülmüştü bilmiyorum ama içinin kan ağladığına adım kadar emindim.
Saatlerce çıtımı bile çıkarmadan öylece durdum. Ne Ker
