Kaç saat orada öylece kaldım, kaç saat acıdan inledim bilmiyorum. Hatırladığım son şey, üzerimdeki elbisenin parçalanmasıydı. Artık her şeyimle onun, Özcan’ın gözünün önündeydim. Bugüne kadar kaybeden değil kazanan insan olmuştum. Annemi, sonrasında boncuk gözlü babamı, önce ağabeyim olan ama şimdi hayat arkadaşım Kerem’i yani kocamı, mesleğimi ve en önemlisi de bu hayatı kazanmıştım. Her biri bana Allah’ın lütfuydu. Hayatımın son ayları her zamankinden farklı geçmişti. Bir bebeğim olacaktı. İlk onu kaybettim. Sonra kısa bir zamanlığına da olsa kocam uzaklaştı benden. O zaman diliminde kendime olan güvenimi, hayata karşı hırsımı, işimi olan sevgimi derken kendime olan özgüvenimi de yitirmiştim. Daha neyim kalmıştı kaybedecek merak ediyorum. Çünkü ben tam da şu an kaybettiğim şeylerin arası
