Çaresizdim.
İnsan kendi kendini çaresizleştirir derler, sanırım benimki de öyleydi.
Öyle bir adamı sevdim ki;
Öldürmelere doyamadı.
Kötü mü, iyi mi; hiç bilemedim.
Seviyor mu, sevmiyor mu; çözemedim.
Hiçbir şey istemedim ama bir nefese bile muhtaç bıraktı. Herkesin aldığı - alabildiği o bedava nefes bile bana paha biçildi.
Ben onun bizi istemediğini öğrendiğim anda göklerde uçarken, bir kez daha yere çakıldım. Ha... bununla da kalmadı. Deniz Kızları yüzerdi ama kuşlar... onlar yüzebilir miydi? Onlar çırpınırdı. Gökyüzünün sahipleri, sularla buluştukları anda çaresizlerdi.
Nefes alamıyordum.
En korkunç, en acı verici ölümdü suda boğulmak. Bu yüzden mi öğrettin nefes tutmayı? Çünkü, hâlâ nefesim bana yetiyorsa, ne kadar acı da olsa bunun nedeni sensin.
Çırpınmadım.
Vücudum gi
