İstanbul
Sabaha karşı bir dürtülme hissi ile uyandım. Daha ben gözlerimi açamadan uyanan reflekslerimle omzuma dokunan eli ittim ama çok az sonra yanımda oturanın Akbaba olduğunu gördüm. Koltuğu biraz arkaya vermiş, uyumuştum. Akbaba zerre kadar uykusu yokmuş gibi ışıl ışıl bakıyordu.
"Kalk kız, kalk!" dedi neşeli bir sesle. "Kocanın yanına getirdim seni."
Hemen kendimi toparlayıp, elimle saçlarımı filan düzelttim. Üstten aynayı açıp kendime baktım.
"Uyanır uyanmaz adaptasyona bak," dedi ve ağzından ayıplar gibi sesler çıkardı. "Sen in, benim gitmem gerek. Sonra geleceğim ama merak etme." Dedi.
Uzanıp yanağını öptüm. "Çok sağol, sen dünyanın en iyi abisisin. Bekleyeceğim, mutlaka gel ama karını da getir."
Arabadan indim, Akbaba son bir kez bana baktıktan sonra arabayı çalıştırdı. O
