☁️
Ara sıra kulaklarımda çınlayan küçük kelimeler, bir gidip bir gelen görüntüye eşlik ederken, yaşamla ölüm arasında gidip geliyordum. Kısa; belki de sadece bana kısa gelen bir sürecin ardından bilincimi tamamen yitirmiştim. Yemin edebilirdim ki, korkum ölüm korkusu değildi. Bebeğimi bir kez daha kaybetme korkusunun eşiğindeydim. Şöyle bir geriye dönüp baktığımda, bana o hariç kalan ne vardı ki...
Gözlerimi bir sonraki açışımda, beyaz tavan veya ışıklarla karşılaşıp, şakaklarıma giren sancı sebebiyle gözlerimi tekrar sıkıca kapattım. Elimi kaldırıp karnıma götürdüm. Kıpırdadığım anda diğer kolum acımaya başladı. Sol gözümü aralayıp, başımı yavaşça kaldırarak sol koluma baktım. Sargılıydı. Derin bir soluk alıp başımı tekrar yastığa atıp, gülümseyerek karnımı okşadım. Kurşun koluma saplan
