Hani söz gümüşse sükut altın derler ya, ben buna inanmıyorum. Onun sessizliğinin gölgesinde üşürken, normal bir insanın yapabileceği en doğal şeyi yapıp da nefes alamıyorum.

"Sen misin?" diye sordum bir adım daha gerileyerek. "Bu sen misin Renat?" Zümrüt gözlerinin etrafı kan kırmızıya boyanmıştı, aylarca, günlerce uyumamış ve sürekli ağlamış gibi. Vücudu bir ireli, bir geri sallandı. Rüzgâr karşısında sallanan bu teknenin üzerinde, şimdi o da kendini ayaza teslim etmiş gibiydi. Tam karşımda, gözlerimin önünde boşluğa yuvarlanıyordu ve ben elimi uzatsam da, ona ulaşamaz gibiydim.
"Seni ne kadar seviyorum biliyor musun?" diye sordum bir adım daha gerileyerek.
Başını iki yana salladı. Konuşmak isteyip de konuşamıyormuş gibiydi.
"Ne yapsan affedecek kadar, böyle alıp içime sokasım, hi
