* * * * *
Kapıyı arkamdan çekip anahtarı cebime attığımda, sanki bir parçam hâlâ içeride kalmıştı. Asansöre binmeden önce son bir kez koridora baktım; ışıklar hâlâ yanıyordu, Renat’ın anahtarlarının masanın üzerinde şıngırdayan sesini hayal ettim. Belki yarım saat sonra eve girecek, bavulumu görecek, sonra boş odalara bakacak ve anlayacaktı.
Asansör indiğinde kalbim kulaklarımda atıyordu. Garaja çıktığımda arabamın yanında durdum ama hemen binmedim. Birkaç derin nefes aldım. Karnıma dokundum; hâlâ düzdü ama içerde iki kalp atışı vardı artık. İkisi de benimle birlikte bu kararı taşıyacaktı.
Arabaya bindim, motoru çalıştırdım ama hemen gaza basmadım. Dikiz aynasından evin girişini gördüm. Hiçbir hareket yoktu. Renat henüz gelmemişti.
Telefonuma gelen son maili tekrar açtım. Adres, İstanb
