20 Mart
Saçlarıma dokunan parmaklardı beni uyandıran. Uykuluyken sıkıca sarıldığım bedene biraz daha sarılıp, yüzümü sıcacık göğsüne gömdüm. Parmak uçlarımla kavradığım örtüyü iyice sıktım. Ben sancıyor, acıyordum.
Lakin, çok değil. Tek bir nefes bile yetti sarıldığım kişinin o olmadığını anlamama.
Gözlerim karanlık dörtyol ağzını aydınlatan bir far misali aralanırken, görüş açımda duran parmaklarımı gevşeterek sarıldığım adamın çıplak vücudunu yarıya kadar örten çarşafı rahat bıraktım... Yavaşça yutkundum. Boğazım kuru bir çöl gibiydi ve ben bir damla suya muhtaç, susuzdum... Bu çıplak adam da kimdi ve ben neden ona sarılıyordum?
Onun gibi kokmuyordu.
Teni sıcaktı.
Ve ben soğuğa âşıktım.
Yüzümü yasladığım göğüsten yavaşça kaldırıp geri çekildim ve yüzümü ona doğru çevirdim. Kıp
