Düşünün ki, karşınızda duruyorum ve bana içinizden ne geliyorsa, şu satırın altına yazın. ?
?
Aslında hayat toparlamaya çalıştığın yerde dağılan parçaların, hayal kırıklıklarının, ihanetlerin ve gözyaşlarının verdiği tecrübelerin tamamını oluşturan bir bütündü. Amacımız belli bir yaşa geldiğimizde artık akıllanmış olmamız ve aynı hatalara bir kez daha düşmemiş olmaktı. Fakat bir duygu var ki, insanı hep yanılgıya düşürür.
Aşk; insanın en zayıf noktası. Aklını kaybettiren o his, mantığı üsteleyen, beyni değil kalbi dinlettiren. Sonuçta yanıltan, kırıp-döken.
Avuçlarımın arasından kayıp gidecek diye öyle korkuyordum ki... Onu en büyük acıyla cezalandıran bendim. Evlat acısı, Renat gibi taş kalpli birini bile öldürecek derecede güçlüydü. Bir kere intiharına, şimdi ise kalbinin teklemesin
