Annemin nasıl yetiştiğini, o kalabalığın arasından nasıl olup da beni bulduğunu hala anlamıyorum. Sanki gözleri sadece beni arıyormuş gibi, o karmaşanın içinden fırlayıp üzerime kapandı. Beni yere itip kendi bedenini siper edişi… O anda yaşadığım şoku kelimelere dökebilmem mümkün değil.
Sonra birileri , kim olduklarını bile seçemedim annemi ve beni sürükleyip oradan uzaklaştırdı. Kalabalığın uğultusu, bağrışmalar, ayak sesleri… Hepsi birbirine karıştı. Bana o an söylenen tek şey, “dayının oğlu sana aşıktı” lafıydı.
Aşıkmış.
Bu nasıl bir aşk?
Bir kere bile “Baba vurma, yazıktır.” demeyen bir insanın bana aşık olduğunu nasıl kabullenebilirim? Ben o adamın gözünde hep bir eşya, bir ganimet, bir hakkım bu benim gibi bir şey idim sanırım. Bunu aşk diye önümüze koyabilirler mi? Herhalde baba
