"Abim nerede.!" Koridordan yükselen tanıdık sesle başını oraya çevirdi Efruz. Karan koşarak yanlarına geliyordu. Ondan bir kaç saniye sonra ise karnı belirgin bir Meltem görünmüştü. Efruz yarım ağız gülümseyip önüne döndü. İçinden dileği sağlıklı bir bebek olmasıydı. Onun bir günahı yoktu. Kaderi yazılmıştı ki doğacaktı. Alacağı nefesi vardı ki doğacaktı. Ömrü varsa ki doğacaktı.
Aklını gereksiz şeylerle meşgul etmek yerine sevdiği adama odaklandı. Şu saatlerde 48 saat olmuştu. Uyanması için verilen saate sadece 1 gün kalmıştı. Şimdi sadece onun için endişeleniyordu.
"Sakin ol. Yoğun bakımda şuanda istesende göremezsin." Kartal'ın onu uyarmasıyla kafa sallayıp oturdu. Haberi aldığı an soluğu havaalanında almıştı. Tabi ki yanında nikahlı karısı Meltem ile. Meltem, Karan'ın sandığının aks
