Devrim de kardeşi gibi ne yaptığını düşünmeden güvenliğin açtığı kapıdan içeriye girmişti. Devran merdivenleri tırmanırken Devrim’i çoktan unutmuş, Hüzün’e ne olduğunun korkusuyla odadan içeriye rüzgâr gibi dalmıştı. Gözleri önce dehşete kapılan babasına ardından duvarın dibine çökmüş, ellerini kulaklarına kapatmış hüngür hüngür ağlayan karısına takıldı. Kenan Bey endişeyle oğluna yaklaştı.
“Sabah namazına kalkmıştım oğlum. Odadan ağlama sesleri duyunca seslendim ama ses gelmeyince girdim bende. Hüzün rüya görüyordu sanırım ve uykusunda ağlıyordu. Uyandırayım derken böyle oldu. Ben… O beni duymuyor gibi…” Gözleri, Devran’ın arkasındaki adama bir an takılınca söyleyeceği bütün kelimeler boğazında düğüm olup kaldı.
Devran, babasını dinlemeden ve onları umursamadan Hüzün’e yaklaştı. Hüzün’ü
