Yavuz Selim, Handan'ın odasının önüne geldiğinde kapıyı hafifçe araladı. İçeriden, her şeyden haberdar olan Damla'nın Handan'ı yatıştırmaya çalışan sözleri duyuluyordu. “Handan lütfen kendini bırakma. Yavuz Selim ve bebeğin için güçlü olman gerekiyor.”
Durmaksızın ağlayan genç kadın, “Anlamıyorsun, Damla! Yavuz olmazsa ben ölürüm, onsuz nefes alamam!” derken genç adam karısının daha fazla acı çekmesine dayanamayarak dolan gözlerini silip içeri girdi.
“Ben, benim yüzümden ölmeni değil, yaşamanı tercih ederim” dedi özlem ve aşkla…
Bir anda sevdiği adamın kendine doğru yürüdüğünü gören Handan, hıçkırarak acılarına rağmen yatakta doğrulmaya çalıştı. “Geldin!” dedi kollarını uzatarak. Bir yandan da aklı gördüğü şeyin bir hayal olduğu konusunda onu uyarıyordu.
Damla ağlamamak için kendisini
