Ömer, kahvaltı yaparken saatin gayet farkındaydı. Diğerlerinden ses çıkmadığı için onu rahat bırakmaya karar verdiklerini düşünerek, izinli olduğunu var saymıştı.
Elin adamı evlenince haftalarca bal ayı ayağına rahat rahat karısıyla takılıyordu. Kendisi de bir gün yüzü görmüş çok muydu yani. Kucağında oturan, masadan aldığı minik ekmek parçasına reçel sürerek ona yedirmek için uzatan, çiçek gibi kokan, bakışları altında hala kızarıp bozaran kıza bakarken keyifle iç çekti. Hayallerinin evliliği buydu işte.
Tatlı şeylerle hiç arası olmamasına rağmen kız verdi diye reçelli ekmeği çiğnerken “Gülüm,” deyip kızın belini nazikçe okşamaya başladı. “Ben reçel sevmem.”
Gülüm, “Başka bir şey vereyim? Ne yersin?” deyip hafifçe kımıldandı. Yüzünde hiç silinmeyen tatlı bir tebessüm vardı.
Ömer, “Sen
