Sabah kahvaltı sofrasında kimseden çıt çıkmıyordu. Aylin, Eylem dahil kimseyle konuşmamış, neler olup bittiğini anlatmamıştı.
Emir Ali, sofraya bir göz atıp “Ben çıkıyorum,” diye mırıldandı. Adez’i karşısına alıp ne olduğunu soracaktı. Aslında sağlam bir hesap soracaktı. Bu iş bitti diyecekti ama Eylem demesin diye saatlerce dil dökmüştü. Kararsızdı.
Kendisi de farkındaydı. Kız kardeşi, Adez ne halt yediyse, hala onun taktığı yüzüğün parmağından çıkartmamıştı. Bitirmemişti. Kızmıştı. Deliye dönmüştü ama o yüzüğü çıkarttıracak şey olmamıştı. Bu yüzden siktiri çekip yol veremiyordu.
Eylem, onu yolcu etme bahanesiyle yanında yürüken, ağzını bıçak açmayan Sevim Hanım ve Orhan Bey’den uzaklaşana kadar tek kelime etmemişti.
Yeterince uzaklaştıklarından emin olunca “Emir, bir şey yapmadan Ayl
