Hayat çok garipti. Aynı kandan aynı candan yada birbirine gönülden bağlı, her akşam bir sofrada yemek yiyen aynı odayı, yatağı paylaşan insanlar gün geliyor birbirlerinin yanından geçerken birbirlerini görmezden gelebiliyordu. Karı kocayı, ağabey kardeşi, kız anneyi....
Halime, kayınının evine giden kızını her görüşünde yüreği sızlıyordu. İlk evlendiği dönem kapıda gördüğünde elini öpmeye yeltenmişti de izin vermemişti. Şimdi ise o tarafa bakmamaya özen göstererek dolanıyordu köyde.
En son evin kapısının önünde otururken kızının arabayla önünden geçip onun oturduğu yöne bakmaması bardağı taşıran son damla oldu. iki gün uyuyamadı o olaydan sonra.
Özlemişti kızını. Belki başlarda Mehmet' le evlenmesine razı gelmemiş, oğluna destek çıkmıştı ama durumun böyle bir hal almış olması ağrına
