Gözlerimi açamadığım bir uğultu, tanımadığım seslerin varlığı vardı etrafımda. Ne kadar zorlasamda gözlerimi açamıyorum. Bedenimin havalandığını hissederken zor araladığım gözlerime iki yıldızlı bir apolet değdi. Sonrası yine derin bir karanlık.
...
Açtığım gözlerimin gördüğü ilk şey pencereydi. Hafif bir tebessümle bakarken gerçekti, rüya ya da hayal değildi.
"Meryem! Kuzum! " Başucumda duran annemdi. "Kurban olurum sana, iyi misin annem? Ağrın sızın var mı? Doktor çağırayım hemen! " Annem nefes dahi almadan gözyaşlarıyla konuşurken doğruldum. Endişeyle üzerimde dolanan gözleri içimi yakarken gözyaşlarımı tutamadım.
"Sadece sarıl yeter ... " Annem sıkıca sarıldı. Yeniden hayata dönmüştüm. Hıçkırıklarımız odanın duvarlarında yankılanırken ne çok özlemiştim annemi!
"Meryem... " Dön
