Sessizce Ateş'in peşinden yürüdüm. Halil Ağa, oturma odasına geçip koltuğa oturdu, Ateş de hemen karşısına yerleşti. Sessizce bir köşede durmayı planlarken Ateş, "Otur," diyerek yanı başındaki koltuğu işaret etti.
Ona ters ters bakarak oturduğumda Halil Ağa beni baştan aşağı süzdü. Bakışları yargılayıcı değildi daha çok merak doluydu. "Kızım, buraya alıştın mı?" diye sordu.
Bir an duraksayıp nazik bir şekilde cevap verdim. "Evet, Ağa'm, sağ olun," dedim. Bu cevabım, belli ki Halil Ağa'yı tatmin etmemişti, çünkü kaşlarını çattı.
"Burdaki kurallara uyarsan herkesle iyi geçinirsin. Ama uymazsan zorlanırsın," dedi, sesi sertleşmişti. Bakışlarını Ateş'e çevirip tekrar bana baktı. "Babanı az çok tanırdım. Sana epey düşkündü. Neden mirasından sana pay bırakmadı kızım?"
Ateş babasının sözleri
