"Ateş, benim sana bir şey sormam lazım," dedim fısıltıya yakın bir sesle.
Ateş o an tüm dikkatini bana verdi. Bakışlarındaki ciddiyet, sanki dünyanın en önemli sorusunu soracakmışım gibi bir anlam taşıyordu. Sandalyesinde hafifçe doğrulup bedenini tamamen bana dönerken, "Seni dinliyorum," dedi.
Gözlerindeki merak ve sabır beni bir an duraksattı. Ne diyeceğimi kafamda yeniden tartarken istemsizce alt dudağımı ısırdım. Ona bir şeyler sormam lazımdı ama ya cevabı… Ya cevabı korktuğum gibi olursa? Nasıl bir tepki vereceğimi kestiremiyordum.
Tam kelimeler dudaklarımdan dökülecekken odanın kapısı yumruklanırcasına çalındı. Sert ve aceleci bu ses o anki düşüncelerimi paramparça etti. İrkilerek başımı kapıya çevirdim. Ateş ise gözlerini devirdi ve sinirli bir nefes vererek yerinden hızla kalkt
