Annem yine gülümsedi.Daha çok alay dolu bir gülümsemeydi.Anlıyordum bana öfkeliydi bana kızgındı ama böyle yapmamalıydı ,ben ona doğru koşarken o benden kaçmamalıydı.O böyle davranmaya devam ederse bacaklarım da derman kalmayacaktı ve ben koşmayacaktım
''Zeynep misin?Gerçekten sen bizim kızımız Zeynep misin?''
Gözlerimi sıkıca yumdum.Ben ne yapmıştım da annem benden böyle şüphelenir olmuştu.Hızla kafamı salladım.Zeyneptim ben,ben onların göz bebeği idim.Ben onların Zeynebiydim.
''Hayır sen bizim Zeynebimiz değilsin.Bizim Zeynebimiz bizden bu kadar kolay vazgeçmezdi.Bizi bırakıp gitmezdi.''
Gözlerim irileşti.Annem belki de uzun zaman sonra düşüncelerini ilk defa bu kadar açık ve net şekilde ifade ediyordu.Başımı olumsuzca salladım.Onlar benim onları terk ettiğimi düşünüyorlardı iyi de
