"Efe." dedim yutkunup, derince bir nefes alırken. Son nefesim olabilirdi sonuçta. İyice içime çekeydim bari.
Ne? Abartmıyorum tamam mı? Daha önce bana çıkma teklifi eden ve benim asla kabul etmeyi düşünmediğim çocuklardan kaçının hastaneye kaldırıldığını Çağla da ben de çok iyi biliyorduk. Ha tabi, sonrasında hiçbir suçum olmamasına rağmen aldığım cezaları da.
"Duru! Söylesen mi artık? Bak sinirlenmeye başlıyorum." Aha! Daha söylemeden öldürecek. Belki böylesi daha iyi olabilirdi gerçi. Daha acısız öldürürdü.
"Duru dedim!"
"Levent'le sevgiliyiz biz." diyerek oturduğum koltuktan kalkıp, Çağla'nın arkasına geçerek gözlerimi kapatıp gelecek olan olası ilk bağırma seremonisini beklemeye başladım.
"Levent derken? Bizim Levent bey. Değil mi? Belliydi zaten. İlk geldiği günden beri hem
