Tedaviye başlayalı bir ay olmuş ve Duru artık ayakta duramayacak hâle gelmişti. Bu tedavinin onu iyileştirmesi gerekiyordu, günden güne bitirmesi değil... Doktor birkaç haftaya kendini toparlar demişti ama olmamıştı işte. Duru güçlü görünmek için ne kadar çabalasa da başaramıyordu.
"Duru hadi kalk artık canım. Bir şeyler yemen lazım."
"Levent rahat bırak ya. Uykum var."
"On dört saattir uyuyorsun zaten. Ve hâlâ uykun mu var?"
Duru "Evet." deyip yastığa gömülünce örtüyü üzerinden çekti Levent. Bir şeyler yemesi gerekiyordu artık.
"Bebeğim kalk artık. Bak akşam Efe görüntülü arayacak, bir şeyler yemezsen konuşmanın ortasında bayılacaksın açlıktan. Sonra da Efe hiç üşenmeden buraya kadar gelip öldürecek beni." Efe’nin ona yapacakları umurunda değildi aslında, tek düşündüğü Duru’ydu şu
