Gün yüzüne çıkan korkularımla başbaşa kalırken bebeği parmaklarım arasına alarak yatağa oturdum. Tuttuğum gözyaşlarım yanaklarıma akın edince hıçkırarak bebeğime özlemle baktım.
Anılarım her yere saçıldı. Sevdiğim o güzel masalım artık yoktu. Hayallerim, renkli dünyam babam tarafından acı bir şekilde benden koparılmıştı. Elimdeki bebek beni masallarımdan çekip alan ilk şey olmuştu. Sonbahar sabahı, kulağımda yankılanan tek el silah sesi kulaklarımda uğulduyordu. Zihnim babamın acı sözleriyle dolup taşmıştı.
Elimdeki bebeğim için dizlerim üstüne çöktüğümü ve deli gibi ağladığımı hatırlıyorum. Yağan yağmuru umursamadan bebeğime koşmuş, onu göğsüme bastırıp çıklık çığlığa ağlamıştım. Babam ise ilk defa beni düştüğüm yerden kaldırmamış, ilk defa acımasızca haykırmıştı.
Ben o gün büyüdüm.
