Araba dakikalar sonra koca malikanenin bahçesine giriş yaptığında az önceki sinirim dinmiş ve oldukça uysallaşmıştım. Kendimi mamasını yedikten sonra uysallaşan bir kedi gibi hissediyordum. Sanki Bahadır kalbimi hiç kırmamış gibi, sanki birazdan Alparslan Âgah'ın öfkesine maruzkalmayacakmışım gibiydi. Üstüme oldukça umursamaz bir hava sinmişti. Dünya yansa umurumda olmazdı. Çünkü zihnim şu an babamı sorgulamakla oldukça meşguldü. Bir an önce babamla yüz yüze görüşmem gerekiyordu.
Hamza'nın benim için açtığı kapıdan dışarı çıkar çıkmaz bakışlarım bir adet sinirli Alparslan Âgah'ı aradı. Onu bahçe kapısında bekliyordum ama garip bir şekilde beni şaşırtarak aksine değil bahçede evin koca ihtişamlı kapısında bile görünmüyordu.
"Masal Hanım..." Hamza usulca sol tarafıma geçtiğinde bakışları
