Hislerimi anlatamadığım hayatımın belkide en zor süreciydi içerisinde olduğum bu durum. Bir kaç dakika sonra evimden beyaz bir elbise ile evlenmek üzere ayrılacaktım. Bu kişinin kim olduğunu öğrenmek için yıllarca bekledim. Yeri geldi, çok hata yaptım, yanlış şeylere yordum kendimi. Beni ben yapan şeylerden uzakta, başka birine döndüren şeylerdi.
Hatalardı belkide.
Gözlerimin üzerinde bir hüzün. Biliyorum çünkü bu anlar bizim son mutlu günlerimiz.
Biz.. Biz olabilmek bile çok geç artık. Kalbimin üzerindeki o yükün anlamı çook büyük.
Kaybedeceğimi bile bile giriyordum.
Ve belkide bir daha yaşama fırsatı bulamayacağım bir anın başlangıcıydı bugün. "Çok güzelsin," dedi aynadan gözlerimin kesiştiği annem. Fatma ana, gözlerinde yaşlarla bakıyordu bana. Bir gün evlenecekken beni görmey
