İkisi de çekingen davranıyor, nereye bakacağını bilemiyordu. Mert Ali’nin içinden geçenleri yüzünden okumak mümkündü, uzanıp ellerini tutmak, ipeksi saçlarını okşamak, o narin bedeni sarıp sarmalamak istiyordu ama “ya yanlış anlar, ya incinir” korkusuyla sadece uzaktan bakmakla yetindi.
“Nasılsın?” diye sordu sonunda aynı titrek sesle.
“Şu an… hiç olmadığım kadar iyiyim.” Aylardır hayalini kurduğu kızın yanı başındayken kötü olması nasıl mümkün olabilirdi ki…
“ Sen nasılsın?”
“Ben mi? Sanırım heyecandan bayılmak üzereyim.”
Mert Ali hafifçe gülümsedi. “Sakın bayılayım deme prenses. Bu an için ne kadar uzun zaman bekledim, bir bilsen.”
Aslı da gülümsedi, kalbi biraz olsun yatışır gibi oldu.
“Tahmin edebiliyorum.”
“Karnın aç mı? Bir şeyler yiyelim!”
“Heyecandan sabah kahvaltı bile y
