Agah’ın yanından uzaklaştığımda ağlamaklı gözlerimle Engin’e baktım. Suratındaki öfkeyi gayet net olarak görebiliyordum. Kısa süreliğine bakışlarını Agah’dan çekip bana çevirdi. Ezip geçti beni bakışlarıyla. Alev fışkıyordu gözlerinden. Ne yapacağımı bilemedim. Sonra tekrar Agah’a döndü. İkimize de kızgındı biliyorum ama sanırım ona daha çoktu kızgınlığı ve kırgınlığı. Dışarı çıkacaktım ama Engin tam kapının ortasındaydı ve ben yanından geçemezdim.
Ellerim uyuştu. Yerin dibine gireyim istedim ya da bu kabustan uyanayım. Ne yazık ki şuan içinde bulunduğum durum gerçekti ve benim bundan kurtuluşum yoktu.
"Engin" dedi Agah sakin bir şekilde. Engin ona bakıyordu zaten. Bende baktım ona. Utana sıkıla bakmadım bu sefer ama zaten her şey kopmuştu. Biz bambaşka bir noktata gelmiştik. Bundan sonr
