Bakuy'la yaptığım birkaç dakikalık görüşmenin ardından karanlık sokakta yine yalnız başıma kalmıştım. Deran hakkındaki gerçekler beni geriyordu, sanki olmaması gereken bazı olaylar dönüyordu ve Deran ile eskisi gibi olamayacakmışım hissi veriyordu. Eskiden nasıl olduğumu bile bilmiyorken böyle düşünmek beynime yeni bir işkence konusu açıyordu.
Düşüncelere dalıp gitmiş bir halde taşların üzerinde yürürken kulağıma ilişen ürkütücü fısıltılarla aniden durdum. Bir erkek sesi, kimsenin onu duymasını istemiyormuş gibi kesik kesik ve sessizce konuşuyordu. Ay ışığının uğramayı unuttuğu dar caddeden gelen seslere dikkat ettiğimde tanıdık geldiğini fark etmiştim.
"Konuşmamız gerek!"
Israrla konuşan sesin sahibi, beni kendi prensesi yapmaya çalışan sinsi Deran'dı. Az önce onun hakkında bir şeyler
