Ben gözlerimi annemden almamıştım. Zaten benzediğimizde söylenemezdi. Birçok tanıdığımız yan yana geldiğimizde onun kızı olduğuma inanmazdı. Annemin koyu kahverengi gözleri, siyah kısa saçları vardı. Teni ise buğday tenden biraz daha koyuydu. Boyu 1,75 civarı gösterişli bir kadındı. Her zaman dik duruşu ve inceleyen bakışları vardı. Karşısında bir şey anlatmaya kalktığınızda bakışlarından kesinlikle rahatsız olurdunuz. Sizi dikkate almıyor veya sizinle dalga geçiyor falan diye düşünürdünüz. Beni nereden bulduğuna dair bir fikrim yoktu. Zaten bunuda önemsemiyordum. Bakışları fazlasıyla gergin olduğunu gösteriyordu ve bu beni de geriyordu. Benim gibi ayağa kalkan Melek Hanım ve diğerleri sessizliğini korurken tekleyen sesimle
“Burada ne işin var?” diye sordum. Bakışlarındaki tedirginlik da
