Zaman öyle hızlı ilerliyordu ki bir yerinden tutmakta, bu hızla yetişmekte imkânsız gibiydi. Öncesi ve sonrası yapılsa bu hızla rekorlar kitabına bile girerdik. Barış dünyaya geleli yaklaşık 4dört ay olmuştu. Daha fazla ele avuca gelmeye başlamış, fazlasıyla tatlı olmuştu. Artık geceleri daha az kalkıyor, gülücükler saçıyor ve sevmelere doyulmuyordu. Her geçen gün daha fazla büyüdüğüne tanık olmak ise mükemmeldi. Kadir her sabah Barış’ı kucağına alıp yatağa getiriyordu ve daha kurtulabileceği kadar hareketli olmadığından fazlasıyla oyun oynanabiliyordu. Sanki her sabah ondan enerji alıyor gibi mutluluk alıyordu. Gerçi Barış şu anda tüm ailenin mutluluk kaynağıydı. Canı sıkılan, mutluluk bulmak isteyen herkes
“Barış’ı getirin mutluluğa ihtiyacım var!” diyerek buraya geliyordu. Bu harika bi
