DİNÇER
Sabah saatlerim karımın tuhaf mesajlarıyla başlamıştı. Ayakkabı manyağı olan bir kadın ile evli olmak hem cüzdana, hem eve, hem de beyine zarardı. Beş bin dolar olan bir ayakkabıyı sanki Elli Liracık dermişçesine basitçe söylemek ancak Burçak’a özgü olabilirdi. Mesajlaşmamızın sonuna doğru karımın gönlünü kırdığımı düşünerek, kalpler ve öpücüklerle gönlünü yumuşatmaya çalıştım. Doğruyu söylüyordum, ben karımı önemsiyorum ama ayakkabıları… İşte onlardan ciddi anlamda nefret ediyordum.
Bir kadın iki yüz çift ayakkabıyı bir ömür kullansa eskitemezdi. Neden benim karım normal bir kadın değildi? Çoğu kadın gibi incik-boncuğa ya da ne bileyim dantellere merakı olsa hiç fena olmazdı. Neden ayakkabı olmak zorundaydı? Ve neden hepsi tasarım olmak zorundaydı? Neyse ki son mesajla günü kurta
