Mete’nin Öykü’sü 12
Öykü’den
Mete’nin sözleriyle olduğum yerde durdum. Kaçışım yoktu, tamam, her şey buraya kadar. Bıktım. Kaçmaktan yoruldum. Bütün benliğim tükendi artık; kötü de olsa "ben" olmak istedim.
Adımlarımı geri çevirip Mete’nin yanına gittim. Tam karşısına oturdum. Neye nereden başlayacaktım bilmiyorum ama başlamam gerekiyordu.
Karşımdaki adam gördüğümden fazlasıydı. Aldığım nefes ciğerlerime pek yetmese de kendimi toplayıp anlatmaya başladım.
“Babam öldükten sonra annem pek iyi olmadı. Yani kendinde pek değildi.
Zamanla da daha çok içine kapandı. Hakaret edene bile başını kaldırıp tek kelime etmezdi. Biraz hırçın oluşum; sokakta bana haksızlık edenlere karşı annemin değil, benim kendimi savunmaya çalışmamdan oldu.
Lise zamanlarıydı işte, bir adam çıktı karşısına; yani
