42. BÖLÜM: "İHANET" Seoul'un ıssız sokaklarında yürüyordum yapayalnız bir şekilde. Önüme düşen küçük taşa tekmeler savuruyordum aynı hayatın bana savurduğu tekmeler gibi. Hayat... Bana en çok istediğimi sunarken yanında hediye olarak ızdırabı, acıyı ve kederi veren... İlk başlarda istediğim tek bir şey vardı: Yüzümdeki o yaranın yok olması. İlerleyen zamanlarda bunun pek mümkün olmayacağını anladım ve içim kan ağlaya ağlaya bu isteğimden vazgeçtim. Sonra onu gördüm. Jungkook'u. O benim bu hayatta belki de en çok istediğim şeydi. Çocukluğumu bir kenara bırak lise de gördüğüm ilk anda çekilmiştim ona. Onun bana bakışları herkesten farklı geliyordu, tanıdık... Onu istiyordum. Ama bir şeyi unutuyordum. Onu isteyecek kadar güzel değildim ki ben. Yüzümde kocaman bir iz, onunla kurd

