İyi okumalar......
İnsanın bir tahammül sınırı vardır;içinde tuttup biriktirdiği sonra dayanamadığı noktada patladığı anlar vardır. İki yaralı yürekte şu anda sanırım bu durumu yaşıyorlardı.
Birbirlerine bakan çift içlerinde biriktirdikleri zehirlerini kusuyorlardı. Genç adam öfkeyle kendisine bakıp sertçe konuşan kızla derin bir nefes aldı.
"Böyle konuşma... Lütfen!"
Baweşin dur durak bilmeden devam etti sözlerine.
"Bende vicdan azabı çekiyorum... bende üzülüyorum. Ben de böyle olmasını istemedim. Benim içinde zor görmüyor musun? Bak ayakta kalmak için çaba sarf ediyorum. Kaderime boyun eğdim ben ağabeyini sevmedim. Onun beni sevdiği kadar... keşke sevebilseydim onu. En azından o beni üzmez mutlu olmam için elinden geleni yapardı."
Kızın söyledikleriyle yüreğinde bir yerler kırıl
