Yanlış kararların birbirini takip ettiği dönemler olduğunda; durup soluklanmayı ve mantıklı düşünebilmeyi dilerdim.
Uraz Bey'le hastaneye ikinci gidişimizdi.
Arkadaş mıydık? Dost mu? Tanıdık belki...
Timuçin'le bile birlikte benim için hastaneye iki kez gittiğimiz olmamıştı.
Kolumdaki serum bedenime can verirken Uraz Bey başımda dikiliyordu. Oturması için kenarda sandalye olsa da oturmadı. Tek eli çenesinde öylece izledi beni. Öfkeliydi. Geldiğimizden beri de öfkesini yansıtmaktan geri durmuyordu.
Kendimi daha da aciz hissetmeme sebep oluyordu.
Gün içerisinde yaşadığım olayın etkisi, farkındalığımı arttırmıştı. Cesur davranmasaydım o adamın alçak ellerinden üzerime üzerime pislik sıçrayacaktı.
Bir miktar parayla susturabildiği herkes adına çıkarmıştım sesimi.
Şayet...
Şirin
