Kalp bir kayıpla durma noktasına gelebilirdi ama durmazdı. Kalp bir acıya kucak açabilirdi ama o acıya dayanamazdı. Acıyordu kalbim, sızım sızım sızlıyordu. Ölüyordum, kalbim atmayı bırakmış gibi nefesimin hâkimiyetinde değildim. O kalpte sevdiğim adam vardı ve kalbim çırpındıkça çırpındı. Yüreğimin ortasında cayır cayır yanan bir ateş vardı. Ölüyordum, ölümü nasıl tasavvur edebilirdim bilmiyorum ama şu anki hissettiklerimle ölümü yaşıyordum. Ben bu hayatın ortasındaki enkazdım. Gördüklerim ise enkazdan beni nasıl sağ çıkarırdı bilmiyordum.
Sevdiğim adamı kanlar içinde görmek tahayyül edemeyeceğim durumdu. Onu koruyamamıştım, onu oraya ben göndermiştim şimdi ise yaptıklarımın sonucunu görüyordum. Bir kalp daha ne kadar durabilirdi ki?
Yanaklarımı ıslatan acı his beni kahretti. Etrafıma
