2024,
O kara gecenin sabahı vardı. Her kara gecenin olduğu gibi. İnsanoğlu üzülürdüm, ağlardı, canı yanar, tüm dünyayı kendi yandığı kadar yakmak isterdi. İnsanoğluydu işte. Anlık bir ateşle hareket eder, tüm ortalığı aleve verirdi. Kendisinin de o yangında yanacağını önemsemeden yapardı bunu. Ancak biraz sakinleşse, başını yastığa koysa kendiliğinden uyuyacak, yeni bir güne uyanacaktı.
Çünkü her gecenin bir sabahı olurdu.
Çünkü her aydınlık, ışığıyla karanlığı yutardı.
Nilüfer hanım martinisinden bir yudum alıp sahteden bir gülümseme sunarak kocasına döndü ve dişlerinin arasından “Naz nerede?” diye tısladı. “Böyle güzel bir günde yaptığı iş değil.” diyerek söylenmesine devam ederken kocası kolunu sıvazladı.
“Gelir şimdi.” dedi ılımlıca. “Onu hep sen şımarttın!” bu sefer öfkesi kocas
