* * * * *
Artık sıra ondaydı. Tıpkı benim yaptığım gibi onun da bir şeyleri itiraf etmesini bekliyordum. Kalbim göğsümde çarpıyor, salondaki sessizlik kulaklarımda uğultu gibi yankılanıyordu.
Bir anda vücudunu tamamen bana doğru çevirdi. Adımlarının sesi geniş salonda yankılandı. Bir adım daha attı ve karşımda durdu; nefesi yüzüme çarpacak kadar yakındı. Başımı geriye doğru kaldırıp ona baktım. Gözleri… her zamanki gibi soğuk, donuk ve ürkütücüydü. İri gövdesinin gölgesi üzerime düştü; sanki bütün ışığı kesmişti.
Sonunda konuştu.
“Söylediklerinde ne kadar samimisin, orası tartışılır. Ancak şunu aklından çıkarma Tuğba… Bir gün beni yaralarımdan vurmak istersen, başka bir yaram olmadığını hatırla. Beni vurabileceğin tek yer annemdi zaten. Ama ben senin, onun elbisesini giyecek kadar alça
