Zamanın akmadığı bir gündü: ilk defa yüreğimin yardım çığlıkları ya da altında kaldığım enkazların can havliyle değil, heyecandan akrep ve yelkovanın hareket etmediği bir gün.
Alp öğleden sonra ortalıktan kaybolmuştu, evde kiminle karşılaşsam ima dolu gülüşlerine maruz kalıyordum, abim birkaç saat boyunca suratı asık halde salondan çıkmadan oturmuştu. İpek ve Gülendam abla kahve içme bahanesiyle beni odada sıkıştırana kadar ne yapacağımı bilemeden boş boş gezinip durmuştum. Kahve fincanımızla yatağın üstüne oturduğumuzda Gülendam abla sağıma, İpek karşıma yerleşti. İkisinin merak dolu bakışlarla benim cümleye girmemi beklediklerini fark ettim. Utancımı aşamadığımdan dümdüz bir tepki verdim.
‘‘Ne?’’
‘‘Ay içim şişiyor sen böyle salağa yatınca Hüma,’’ dedi Gülendam abla tek elini göğsün
