Leyla, evinin arka odasında tek başına oturuyordu. Elinde titreyen telefon, ekranda yayılan dedikodular, aşiretin fısıltıları…
Bozkurt sürgün edilmişti. Kumru korunmuştu. Azer onu sahiplenmişti.
Azer ona sarılmıştı..
Fotoğraflar vardı ....
Leyla’nın dudakları büzüldü, tırnakları avucuna geçti. Gözleri karardı.
“Demek seçtin…” diye fısıldadı kendi kendine.
“Demek onu seçtin, Azer…”
O an içinde bir şey kırıldı. Mantık değil, kıskançlık değil—saf, kontrolsüz bir delilik.
Ayağa kalktı, aynaya baktı. Solgun yüzü, kırmızı gözleri, titreyen dudakları…
Ve bir anda dudaklarının kenarında ince bir gülümseme belirdi.
Bir plan doğuyordu.
Telefonunu aldı. Azer’in numarasına bastı.
Ekran çalarken nefesini ayarladı. Sesini titrek, kırılgan, neredeyse ölüyormuş gibi yaptı.
Azer açtı.
“Leyla?
