Babasının toprağına yaklaştı Aras, yavaşça eğilip oturdu bulduğu bir taşın üzerine. Aklında sadece annesiyle ilgili öğrendiği gerçekler vardı, bakışlarını babasının isminin yazdığı soğuk mezar taşına çevirdi. Halsizdi, öğrendiği gerçekler tüm hayatını tepetaklak yapmıştı.
"Ba..ba.” dedi, kafasını yavaşça eğdi. “Ne olur.. Doğru değil de, yalan de." Diye ekledi, elini yavaşça toprağın üzerinde bıraktı, dikkatle avucunda birazını sıktı. Yanağına ufak bir damla yaş süzüldü, canı delice yanıyordu. Bunca yıl annesiyle ayrı olmasının sebebi babası olmamalıydı, o böyle bir kötülüğü yapmamalıydı.
"Doğruysa bile..” tek yanağındaki yaş, iki yanağını da esir aldı, gözlerinden yavaşça yaşlar süzülmeye başladı, kabullenmek istemiyordu. Bunca şeyin, acının ve ayrı kalmanın nedeni babası değildi. “Sen
